Przejdź do głównej zawartości

#4 Różnice różności ...

Ten post miał mieć inny temat jednak poniekąd będzie go dotyczył. Na początek chciałabym zauważyć, że mój 3 post z tej serii ma strasznie dziwne = duże zainteresowanie. Zastanawia mnie czy ludzie się z nim zgadzają, czy po prostu jak go czytają to się śmieją z mojej głupoty. Mniejsza z tym, dziś porozwodzę się nad tym sposobem bycia.  Temat podsunęła mi W. - pozdrowienia dla niej, jeżeli to czyta i nadal chce mnie zabić - o hostce "ona jest gorsza niż nastolatka" :)


Ostatni jej wypowiedź dała mi do myślenia i doszłam do wniosku, że w sumie w Anglii 3/4 społeczeństwa zachowuje się jak nastolatki, a może jak dzieci. Z jednej strony szybko wylatują z rodzinnego gniazda, kończysz HS i nara. Wiadomo, zdarzają się przypadki, że ludzie mieszkają z rodzicami, ale nie są to takie relacje do jakich my jesteśmy przyzwyczajeni (może tylko ja ?). Idziesz do pracy będąc jeszcze w HS lub bezpośrednio po nim, idziesz do College'u i w sumie odwiedzasz rodziców raz na miesiąc, może na dwa, a co tam może nawet raz na trzy o ile wgl. ich odwiedzasz, na święta wybierają się na Majorkę lub Florydę. Nie jak Ty dzwonisz co dwa/cztery  dni do mamy zdajesz jej sprawozdanie, starasz się jak najczęściej wracać do rodzinnego domu oczywiście w miarę możliwości, święta obowiązkowo w domu.

 Pomimo tego, że ludzie tak jakby szybciej się usamodzielniają nadal są tak jakby ponad to. Strasznie wyluzowani, spontaniczni tak jakby prawdziwe życie ich nie dotyczyło. Nie są tak emocjonalnie związani z rodzicami jak my w sumie to oznaka "dojrzałości", a może jednak nie? Jak ich relacje z rodzicami mogą być tak trwałe jeżeli w sumie ich rodzice nadal są "nastolatkami"? Są oni raczej dla nich kulmami, niżeli opiekunami.  Brak jakichkolwiek poważnych tematów lub sporadyczne ich występowanie. Na krótką metę wydaje się super, ale no kurde z czasem jest to trochę irytujące.



Spotkania rodziców przed szkołą (odprowadzanie małych dzieci bezpośrednio pod sale lekcyjną, lub ich odbieranie) jest raczej lansem, jedna mam wraca z joggingu, druga opowiada o jakiś super drogich zakupach, trzecia o robótkach ręcznych, czwarta o nowej diecie, a piąta - cokolwiek. Serio czasem ludzie odwożą dziecko samochodem pod szkołę - szkoda, że mieszkają 300m od niej.

Niby nie ma takiej zawiści między nimi, jaka czasem kiełkuje w naszych Polskich serduszkach jeżeli komuś się powiedzie, jednak wydaje mi się, że oni potrafią to ładniej zapakować i sprzedać z ładnym uśmiechem. Mamuśki się spotkają, a później i tak każda każdej obrobi plecy z inną.

Podczas takich spotkań czy jakichkolwiek innych nie słychać poważnych rozmów - może dlatego, że oni umieją odróżnić czas wolny od biznesu? Nie wiem może, jednak nigdy nie słyszałam nawet rozmowy o polityce. Piłka!!! X factor !!! diety ! fitnes! zakupy! dzieci - nie żeby mamuśki jakoś specjalnie opiekowały się tymi dziećmi przecież od czego ma się au apir ! i inne tematy.

Może po prostu nasza kochana kraina mlekiem i miodem płynąca skopała nam tak tyłki, że zabrała nam ostatnią cząstkę dziecka, która pozwalała nam się cieszyć wszystkim i nie być poważnym przez całe życie ?

Poza tym post powstaje pół roku po moim powrocie - bądźcie wyrozumiali ;)

Komentarze

  1. wiesz z ta zawiscia to po prostu zalezy od czlowieka. nie mozna mowic,ze polacy sa zawistni,ktos po prostu rozpowszechnil taki stereotyp. co do UK, tez tam mieszkalam- bylam au pair i co czlowiek to inny ;)
    Pozdrawiam,

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czas decyzji.

Wiecie czego najbardziej nie lubię??  Podejmowania decyzji.
Podejmowanie decyzji to najbardziej stresujące chwile w moim życiu.... Stresowałam się przy wyborze gimnazjum, później liceum i kierunku w liceum, przedmiotów zdawanych na maturze, tematu z j. polskiego na maturze, kierunku studiów, powrotu na studia, wyboru agencji, wyborze tematu pracy inżynierskiej (do której pisania już straciłam zapał) za każdym razem na teście abc na egzaminie czy sprawdzianie. To takie chwile gdzie czuje się pod presją, zaczynam gdybać i zastanawiać się - co w moim przypadku nie jest dobrym rozwiązaniem. A już wgl. jak coś polubiłam lub mi się podoba to jest wgl. kaplica. hahha Tak samo jest dzisiaj kiedy muszę wybrać pomiędzy rodzinkami, obie są przesłodkie oraz obie są totalnie różne. 
Co do moich poszukiwań prowadziłam kilka rozmów z różnymi rodzinkami, dostałam paręnaście propozycji czy pozytywnych odpowiedzi. Jednak rozmowę na Skype zdecydowałam się tylko  z trzema. 
#1 Rodzinka z Irlandii co.Cava…

#Agencyjny update

Dzisiaj powracam do Was z updatem dotyczącym agencji. Zrobimy szybkie porównanie kilku agencji na które się zdecydowałam (plusy i minusy) oraz powody dla których odrzuciłam inne.


AUPAIR.PL Plusy Dość tania 990 zł Przyjmuje chłopaków (warunek 21 lat)Minusy Pierwsza rata przed znalezieniem rodziny Na dodatek wysoka 450 złJest bezzwrotna (MEGA WIELKI MINUS)Agencja jest dość mała w porównaniu do innych gigantów, więc zawsze istnieje obawa, że w razie rematchu możemy nie znaleźć rodziny.  ? Nie mam pojęcia czy ubezpieczone jest w cenie, czy trzeba za nie ekstra płacić
Werdykt: odrzuciłam automatycznie po usłyszeniu, że pierwsza wpłata jest bezzwrotna. 

PROWORK
Plusy Względnie tania 1090 złPrawdopodobnie przyjmuje chłopaków Ubezpieczenie rozszerzone w cenieProgram AupairPROFESSIONAL Minusy Pierwsza wpłata przed znalezieniem rodziny Dość niska 190 zł (ale nadal przed!)Nie wiem jak ze zwrotem (??)Agencja jest jedynie pośrednikiem
Werdykt: odrzuciłam. Nie ukrywam mam uprzedzenie do prowork sprzed nie…

New Year, new me.... lol just kidding..

Tak więc patrząc na poprzedni rok, mam nadzieję że moja skromna osoba będzie bardziej stanowcza i wytrwalsza w dążeniu do celów niż w roku poprzednim. Być może nie nazwałabym zeszłego roku porażką nawet małą (w końcu przynajmniej zaliczyłam semestr - hehe taki żarcik), ale na pewno zawiodłam na wielu polach, jak np. mój wyjazd - totalna porażka, bo nawet nie postawiłam palca na mapie, a co dopiero podróż, a co do samego podróżowania to również słabo. I inne niewielkie rozczarowania. 

Nie mam wielu postanowień, jednak moim celem na ten rok jest to, aby przestać być takim małym narzekaczem! Szok i niedowierzanie. A no i może poprawić liczebność postów na blogu, bo zeszłoroczne 2 posty... no cóż tu dużo mówić. No i przebieram nóżkami w oczekiwaniu na wyjazd, mam nadzieję że w tym roku się ogarnę!



Moi mili w tym Nowym Roku, życzę wam przede wszystkim siły woli, szczęścia i zdrowia, a wszystko czego pragniecie niech wam się ziści.